سفر به مریخ چقدر طول می کشد؟ مسیر عادی و میان بر به سیاره سرخ
به گزارش مجله صادق ویلا، سفر به مریخ از بزرگ ترین چالش های اکتشافات فضایی محسوب می گردد و کاهش طول پرواز همواره جزو دغدغه های اصلی مهندسان هوافضاست. با وجود پیشرفت چشمگیر فناوری موشک ها و فضاپیماها، رسیدن به سیاره سرخ همچنان به ماه ها زمان احتیاج دارد. برخلاف سفر به ماه که به طور میانگین حدود سه روز طول می کشد، فاصله زمین تا مریخ و محدودیت های مکانیک مداری، باعث می گردد سفر میان این دو سیاره همسایه بسیار طولانی تر باشد.
به طور معمول، یک فضاپیما برای رسیدن از زمین به مریخ به حدود چند ماه زمان احتیاج دارد. اما این زمان ثابت نیست و به عواملی مانند موقعیت دو سیاره در مدار، مسیر انتخاب شده، سرعت فضاپیما، نوع پیشرانش و هدف مأموریت بستگی دارد. مسیرهای کم مصرف و متداول اغلب زمان بیشتری احتیاج دارند، اما مسیرهای سریع تر با مصرف انرژی و سوخت بیشتر می توانند مدت سفر را کاهش دهند.
سفر از زمین به مریخ چقدر طول می کشد؟
بر اساس برآوردهای ناسا و تجربه مأموریت های رباتیک، سفر به مریخ با فناوری پیشرانش شیمیایی کنونی، معمولا بین 6 تا 9 ماه طول می کشد. برای نمونه، مریخ نورد استقامت (Perseverance Rover) ناسا در سال 2020 سفر خود را شروع کرد و پس از حدود 203 روز، در فوریه 2021 به مریخ رسید.
این بازه زمانی اما به معنای آن نیست که هر فضاپیمایی الزاما باید همین مدت در راه باشد. مأموریت های مختلف می توانند با توجه به زمان پرتاب، مسیر انتقالی و محدودیت های فنی، مدت زمان سفر متفاوتی به مریخ داشته باشند.
برای نمونه، فضاپیمایی که فقط از کنار مریخ می گذرد، ممکن است مسیر متفاوتی نسبت به یک کاوشگر مداری یا مریخ نشین داشته باشد. چون این دو نوع مأموریت باید هنگام رسیدن، سرعت خود را به مقدار کافی کاهش دهند تا بتوانند وارد مدار مریخ شوند یا روی سطح آن فرود بیایند. برای درک بهتر این موضوع، ابتدا باید دید چرا فاصله زمین و مریخ به تنهایی معین نماینده مدت سفر نیست؟
علت طولانی بودن سفر به مریخ
مدت زمان سفر به مریخ، علاوه بر فاصله این دو سیاره، به عوامل گوناگونی از جمله موقعیت مداری آن ها، مسیر حرکت فضاپیما و سرعت آن هم وابسته است. مهم ترین عوامل اثرگذار در مکانیک مداری و طراحی مأموریت های فضایی شامل موارد زیر است.
تغییر همیشگی فاصله زمین و مریخ
زمین و مریخ هر دو به دور خورشید می چرخند، اما سرعت و دوره گردش آن ها یکسان نیست. زمین تقریبا هر 365 روز یک بار مدار خود را کامل می نماید، درحالی که مریخ برای یک دور گردش دور خورشید، به حدود 687 روز زمان احتیاج دارد. به همین علت، فاصله میان دو سیاره در طول زمان تغییر می نماید.
در نزدیک ترین شرایط تئوری، فاصله زمین و مریخ می تواند به حدود 54.6 میلیون کیلومتر برسد. از جمله نزدیک ترین فاصله ثبت شده میان آن ها در سال 2003، حدود 56 میلیون کیلومتر بود. در مقابل، هنگامی که دو سیاره در دو سوی خورشید قرار می گیرند، فاصله آن ها بیشینه است و ممکن است تا حدود 401 میلیون کیلومتر هم افزایش یابد. بدین ترتیب فاصله میانه این دو سیاره تقریبا 225 میلیون کیلومتر برآورد شده است.
با این وجود، حتی هنگام نزدیک ترین فاصله نیز نمی توان یک فضاپیما را در خط مستقیم به سمت مریخ فرستاد و انتظار داشت که در کوتاه ترین زمان به مقصد برسد. فضاپیما در مداری حرکت خواهد نمود که تحت تأثیر گرانش خورشید واقع شده است. از سوی دیگر، مریخ در طول سفر فضاپیما همچنان به حرکت خود ادامه می دهد. بنابراین، مهندسان باید طوری مسیر را طراحی نمایند که کاوشگر در زمان رسیدن به محل مورد نظر، با مریخ تقاطع داشته باشد و به موقعیت مناسبی برای ورود به مدار آن برسد.
این مسئله را می توان به پرتاب یک تیر به سمت یک هدف متحرک تشبیه کرد. برای برخورد تیر، نه موقعیت اولیه هدف، بلکه باید مسیر پیش روی هدف برآورد گردد تا هنگام رسیدن هدف به نقطه ای معین، تیر هم به همان نقطه برسد.
مسیر انتقالی و سرعت فضاپیما
عامل مهم دیگر، نوع مسیر انتقالی است. فضاپیما برای رسیدن به مریخ باید سرعت و جهت حرکت خود را با توجه به مدار زمین و مریخ تنظیم کند. افزایش سرعت در ابتدای سفر می تواند مدت رسیدن را کاهش دهد، اما معمولا به سوخت بیشتر و انرژی بالاتری احتیاج دارد.
از سوی دیگر، فضاپیما باید هنگام نزدیک شدن به مریخ، سرعت مناسبی داشته باشد. اگر سرعت آن بیش از مقدار زیاد باشد، ممکن است بدون ورود به مدار سیاره سرخ، از کنار آن عبور کند. بنابراین، یک مأموریت مداری یا فرود روی سطح مریخ، نسبت به یک مأموریت عبوری، به محاسبات و مانورهای بیشتری احتیاج دارد.
مسیر عادی سفر به مریخ؛ انتقال کم مصرف هوهمان
یکی از روش های شناخته و آزموده شده برای سفر میان دو مدار، روش انتقال هوهمان (Hohmann Transfer) نام دارد که به افتخار دانشمند آلمانی والتر هوهمان (Walter Hohmann) نام گذاری شده است. این روش بر پایه استفاده از یک مدار بیضوی انتقالی میان دو جرم طراحی شده است. در حالت ایدئال، مدار زمین را در نقطه شروع و مدار مریخ را در نقطه انتها قطع می نماید.
در این روش، فضاپیما پس از خروج از محدوده گرانشی زمین و انجام مانور تزریق مداری، وارد یک مسیر بیضوی به دور خورشید می گردد. سپس بدون احتیاج به روشن بودن پیوسته موتور، با استفاده از سرعت اولیه و گرانش خورشید، در مسیر معین شده حرکت می نماید تا به نزدیکی مدار مریخ برسد. هرچند احتیاج به اصلاحات کوچک مداری، هنگام حرکت آزاد هم وجود دارد.
در یک مدل ساده شده از انتقال هوهمان میان مدار زمین و مدار مریخ، سفر یک طرفه حدود 259 روز یا تقریبا 8.5 ماه طول می کشد. این زمان بر اساس محاسبات مکانیک مداری و قانون سوم کپلر به دست می آید. البته مسیرهای واقعی مأموریت های فضایی لزوما انتقال هوهمان ایدئال نیستند و عواملی مانند خروج از مرکز مداری مریخ، شیب مدارها و محدودیت های پرتابگر، بر طراحی آن ها تأثیر می گذارند.
علت انتخاب انتقال هوهمان
مزیت اصلی انتقال هوهمان، مصرف نسبتا کم انرژی و سوخت است. در مأموریت هایی که محدودیت جرم و سوخت اهمیت زیادی دارد، این ویژگی بسیار ارزشمند است. برای نمونه، فرستادن مریخ نوردها و مدارگردهای علمی به مریخ، به طراحی دقیقی احتیاج دارد تا فضاپیما با کمترین هزینه و انرژی به مقصد برسد و در عین حال بتواند عملیات ورود به مدار یا فرود را انجام دهد.
این مسیر کم مصرف البته سریع ترین مسیر ممکن نیست. مهندسان می توانند با افزایش انرژی تزریق مداری و انتخاب مسیرهای متفاوت، زمان سفر را کاهش دهند. با این حال، چنین تصمیمی معمولا به سوخت بیشتر یا سامانه های پیشرانش پیشرفته تری احتیاج دارد.
هنگام استفاده از روش انتقال هوهمان، زمان شروع سفر هم اهمیت زیادی دارد. برای اینکه فضاپیما بتواند با کمترین انرژی به مریخ برسد، زمین و مریخ باید در موقعیت مداری معینی نسبت به یکدیگر قرار داشته باشند. به همین علت، پرتاب باید در بازه زمانی مناسبی انجام گردد که به آن پنجره پرتاب می گویند.
پنجره پرتاب؛ چرا هر زمانی نمی توان به مریخ سفر کرد؟
حتی اگر فضاپیما و موشک آماده باشند، نمی توان در هر روزی از سال یک مأموریت کم مصرف را به مریخ شروع کرد. بلکه برای این سفر، زمین و مریخ باید در موقعیت مداری مناسبی نسبت به یکدیگر قرار بگیرند تا فضاپیما بتواند با صرف انرژی قابل قبولی به مقصد برسد.
زمین و مریخ با سرعت های متفاوتی به دور خورشید می چرخند. بنابراین، موقعیت نسبی آن ها دائما تغییر می نماید و برای انجام یک سفر کم مصرف به مریخ، فضاپیما باید زمانی از زمین پرتاب گردد که موقعیت دو سیاره با مسیر انتقالی موردنظر هماهنگ باشد.
این موقعیت مناسب تقریبا هر 26 ماه یک بار تکرار می گردد و به آن پنجره پرتاب (Launch Window) می گویند. در این بازه، موقعیت نسبی دو سیاره برای شروع یک مسیر انتقالی مناسب است. اگر یک مأموریت این فرصت را از دست بدهد، ممکن است لازم باشد بیش از دو سال برای فرصت بعدی منتظر بماند.
در عین حال پنجره دقیق پرتاب، به نوع مأموریت، زمان برنامه ریزی شده برای رسیدن، سرعت نسبی فضاپیما، مسیر انتقالی و سوخت و انرژی مورد احتیاج فضاپیما بستگی دارد. مهندسان برای آنالیز این متغیرها از نمودارهایی به نام Porkchop Plot استفاده می نمایند که ترکیب تاریخ های پرتاب و رسیدن و انرژی مورد احتیاج را نشان می دهند.
به گفته تحلیل گر ارشد مأموریت های آژانس فضایی اروپا (ESA)، فرصت های انتقال به مریخ را می توان به چند دسته تقسیم کرد. بعضی مسیرهای سریع تر معمولا حدود 5 تا 8 ماه زمان می برند، اما مسیرهای کم مصرف تر ممکن است حدود 7 تا 11 ماه طول بکشند. مسیر دوم در بسیاری از موارد از نظر مصرف انرژی به صرفه تر است.
مسیرهای سریع تر؛ رسیدن به مریخ در کمتر از شش ماه
انتقال هوهمان یک مسیر مناسب است اما آیا می توان زودتر از 6 ماه به مریخ رسید؟ پاسخ کوتاه مثبت است. از نظر فیزیکی می توان مسیرهایی سریع تر از انتقال کم انرژی هوهمان برای سفر به مریخ طراحی کرد. با این حال، کاهش زمان سفر معمولا به افزایش انرژی لازم، مصرف سوخت بیشتر یا استفاده از فناوری های پیشرفته تر وابسته است.
مسیر انتقال پرانرژی
در مسیرهای انتقال سریع، فضاپیما با انرژی زیادتری از زمین خارج می گردد و در نتیجه می تواند زودتر به مدار مریخ برسد. این روش برای مأموریت هایی که کاهش زمان سفر اهمیت زیادی دارد، مجذوب کننده است. اما افزایش سرعت، به معنای احتیاج به انرژی بیشتر برای شتاب گیری و بعلاوه در بسیاری از موارد، کاهش بیشتر سرعت، هنگام رسیدن به مقصد است.
این موضوع برای مأموریت های سرنشین دار اهمیت بیشتری هم دارد. فضاپیما باید علاوه بر تجهیزات علمی و سامانه های پشتیبانی حیات، سوخت و امکانات لازم برای بازگشت فضانوردان را نیز با خود حمل کند. بنابراین، طراحی یک مسیر سریع باید با درنظر گرفتن جرم کل فضاپیما و محدودیت های پرتاب گر انجام گردد.
پیشرانش هسته ای؛ میان بری برای سفرهای سرنشین دار
یکی از فناوری هایی که می تواند مدت سفر به مریخ را کاهش دهد، پیشرانش هسته ای است. در این فناوری، انرژی حاصل از واکنش های هسته ای برای گرم کردن پیشران یا فراوری برق مورد احتیاج موتورهای الکتریکی استفاده می گردد. دو رویکرد اصلی در این زمینه عبارت اند از:
- پیشرانش حرارتی هسته ای (Nuclear Thermal Propulsion): در این سامانه، یک رآکتور هسته ای پیشران، معمولا هیدروژن مایع، را گرم می نماید. گاز داغ با سرعت زیاد از نازل خارج می گردد و نیروی رانش ایجاد می نماید. این فناوری می تواند نسبت به موتورهای شیمیایی متداول، بازده بالاتری داشته باشد.
- پیشرانش الکتریکی هسته ای (Nuclear Electric Propulsion): در این روش، رآکتور هسته ای برق مورد احتیاج موتورهای الکتریکی را تأمین می نماید. این موتورها می توانند پیشران را با سرعت خروجی بسیار بالا شتاب دهند، اما نیروی رانش آن ها معمولا کم است و برای شتاب گیری طولانی مدت طراحی می شوند.
ناسا هر دو رویکرد را برای مأموریت های آینده آنالیز نموده است. هدف این است که با توسعه سامانه های پیشرانش پیشرفته، زمان حضور فضانوردان در فضای میان سیاره ای و مواجهه آن ها با تابش های کیهانی کاهش پیدا کند. البته هنوز فناوری معینی برای نخستین مأموریت سرنشین دار به مریخ انتخاب نشده است.
در یک مطالعه ی معماری مأموریت ناسا با عنوان SAC21، ترکیبی از پیشرانش الکتریکی هسته ای و شیمیایی برای یک مأموریت سرنشین دار رفت و برگشت آنالیز شده است. این طرح برای فرصت پرتاب سال 2039، مدت کلی مأموریت را حدود 760 تا 850 روز برآورد نموده است. عددی که زمان کل سفر و عملیات مأموریت به مریخ، و نه مدت سفر یک طرفه به مریخ را نشان می دهد.
پیشرانش فوتونی و لیزری؛ رؤیای سفر چندروزه
یکی از ایده های بسیار پیشرفته برای کاهش زمان سفرهای فضایی، استفاده از پیشرانش مبتنی بر نور است. در این روش، انرژی یک پرتو لیزر قدرتمند از یک منبع خارجی به فضاپیما منتقل می گردد و می تواند با استفاده از بادبان نوری یا سازوکارهای مشابه، آن را شتاب دهد.
برای نمونه، دانشگاه کالیفرنیا در طرحی پژوهشی با عنوان دیپ-این (DEEP-IN) امکان استفاده از پیشرانش انرژی راهنمایی شده را برای ارسال فضاپیماهای رباتیک سبک به مقاصد دوردست آنالیز نموده است. در برآورد مطرح شده، یک فضاپیمای رباتیک با جرم حدود 100 کیلوگرم می تواند در سناریویی فرضی، مسیر زمین تا مریخ را طی حدود تنها 3 روز طی کند.
البته این ایده با فناوری عملیاتی سفر به مریخ فاصله زیادی دارد. فراوری و راهنمایی پرتو لیزری با توان بسیار بالا، ساخت بادبان های فوق سبک، کنترل دقیق مسیر و امکان کاهش سرعت در مقصد، از جمله چالش های مهم آن هستند. بعلاوه این سامانه برای فضاپیماهای کوچک رباتیک مطرح شده است و هنوز نمی توان زمان سه روزه را به مأموریت های سرنشین دار تعمیم داد.
در نتیجه، چون در حال حاضر امکان استفاده عملی از این طرح برای سفر به مریخ وجود ندارد، پیشرانش لیزری را باید هنوز یک طرح آینده نگرانه و پژوهشی دانست.
مدت زمان سفر مأموریت های واقعی به مریخ
برترین راه برای درک مدت زمان سفر به مریخ، آنالیز مأموریت هایی است که تا کنون این مسیر را طی نموده اند. کشورهای مختلف و آژانس های فضایی با استفاده از مسیرهای مداری و زمان بندی های متفاوت، فضاپیماهای متعددی را به مقصد مریخ فرستاده اند. مقایسه این مأموریت ها نشان می دهد که سفر به سیاره سرخ با فناوری های متداول، می تواند از حدود شش ماه تا بیش از یک سال طول بکشد.
| مأموریت | کشور / آژانس | تاریخ پرتاب تا رسیدن | مدت سفر |
|---|---|---|---|
| Mariner 7 | آمریکا (ناسا) | فوریه تا جولای 1969 | 131 روز |
| Mars 3 | اتحاد شوروی | می تا دسامبر 1971 | 189 روز |
| Nozomi | ژاپن (JAXA) | جولای 1998 تا دسامبر 2003 | 1984 روز |
| Mars Express | اروپا (ESA) | ژوئن تا دسامبر 2003 | 206 روز |
| Mars Reconnaissance Orbiter | آمریکا (ناسا) | آگوست 2005 تا مارس 2006 | 210 روز |
| Curiosity | آمریکا (ناسا) | نوامبر 2011 تا آگوست 2012 | 254 روز |
| Mars Orbiter Mission (Mangalyaan) | هند (ISRO) | نوامبر 2013 تا سپتامبر 2014 | 323 روز |
| MAVEN | آمریکا (ناسا) | نوامبر 2013 تا سپتامبر 2014 | 308 روز |
| ExoMars Trace Gas Orbiter | اروپا (ESA) | مارس تا اکتبر 2016 | 219 روز |
| Hope (Al-Amal) | امارات متحده عربی | جولای 2020 تا فوریه 2021 | 205 روز |
| Tianwen-1 | چین (CNSA) | جولای 2020 تا فوریه 2021 | 202 روز |
| Perseverance | آمریکا (ناسا) | جولای 2020 تا فوریه 2021 | 203 روز |
این مأموریت ها چند نمونه جالب توجه از تفاوت زمان سفر به مریخ را نشان می دهند.
شوروی
مأموریت مارس 3 (Mars 3) در سال 1971 پس از حدود 189 روز به مریخ رسید. این مأموریت یکی از نقاط عطف تاریخ اکتشافات محسوب می شد. چون فرودگر آن، نخستین فرود نرم پیروز را روی سطح مریخ انجام داد. هرچند این کاوشگر تنها حدود 20 ثانیه پس از فرود توانست داده ارسال کند.
ژاپن
ژاپن کاوشگر نوزومی (Nozomi) را در سال 1998 با هدف مطالعه جو بالایی مریخ و میدان مغناطیسی آن به فضا فرستاد. فضاپیما در 4 جولای پرتاب شد و قرار بود در اکتبر 1999 به مریخ برسد. اما مسائل فنی و اختلال در سامانه پیشرانش، مسیر مأموریت را تغییر داد. انتها پس از بیش از 5 سال در دسامبر 2003 به نزدیکی مریخ رسید اما نتوانست مانور ورود به مدار مریخ را پیش ببرد و مأموریت در 9 دسامبر به انتها رسید.
اروپا
فضاپیمای مارس اکسپرس (Mars Express) آژانس فضایی اروپا در 2 ژوئن 2003 پرتاب شد و در 25 دسامبر همان سال وارد مدار مریخ شد. این سفر حدود 206 روز طول کشید. مأموریت مدارگرد ردیاب گاز اگزومارس (ExoMars Trace Gas Orbiter) نیز در سال 2016 پس از حدود 219 روز به مقصد رسید.
هند
فضاپیمای مانگالیان (Mangalyaan) یا مأموریت مدارگرد مریخ (Mars Orbiter Mission) در 5 نوامبر 2013 پرتاب شد و در 24 سپتامبر 2014 وارد مدار مریخ شد. این مأموریت حدود 323 روز طول کشید و نخستین مأموریت میان سیاره ای پیروز هند بود. بخشی از این زمان به مانورهای مداری فضاپیما در اطراف زمین اختصاص داشت. بنابراین، مدت حرکت آن در مسیر میان سیاره ای حدود 300 روز بود.
امارات متحده عربی
کاوشگر امید (Hope) در 19 جولای 2020 پرتاب شد و در 9 فوریه 2021 به مدار مریخ رسید. این مأموریت حدود 205 روز طول کشید و امارات را به نخستین کشور عربی تبدیل کرد که یک فضاپیما را با پیروزیت در مدار مریخ قرار داده است.
چین
مأموریت تیان ون-1 (Tianwen-1) در 23 جولای 2020 شروع و در 10 فوریه 2021 وارد مدار مریخ شد. این مأموریت حدود 202 روز طول کشید. چین تحت همین مأموریت، در می 2021 فرودگر و مریخ نورد ژورونگ (Zhurong) را هم با پیروزیت روی سطح سیاره سرخ مستقر کرد.
سفر انسان به مریخ چقدر طول می کشد؟
تا کنون هیچ انسانی به مریخ سفر ننموده است. بنابراین تمام برآوردهای مربوط به مدت سفر فضانوردان، بر اساس مطالعات مهندسی و طراحی مأموریت های آینده انجام می شوند.
در یک مأموریت سرنشین دار مانند برنامه ریزی اسپیس ایکس، مدت سفر یک طرفه به مریخ احتمالا مشابه مأموریت های رباتیک و در حدود 6 تا 9 ماه خواهد بود. اما مسئله اصلی، برنامه ریزی برای بازگشت به زمین است.
فضانوردان نمی توانند پس از رسیدن به مریخ بلافاصله به زمین بازگردند، زیرا باید موقعیت دو سیاره برای انجام یک سفر کم مصرف، دوباره مناسب گردد. به همین علت، در یکی از سناریوهای متداول مأموریت سرنشین دار، فضانوردان ممکن است حدود 300 تا 500 روز در مریخ بمانند و سپس سفر بازگشت را شروع نمایند. بنابراین یک مأموریت رفت و برگشت با استفاده از مسیرهای کم انرژی معمولا حدود سه سال طول می کشد.
دو سناریوی اصلی برای سفر رفت و برگشت
مهندسان برای طراحی مأموریت های سرنشین دار به مریخ، دو نوع کلی مأموریت را آنالیز می نمایند.
مأموریت اقامت طولانی (Conjunction-Class)
در این سناریو، فضاپیما از مسیرهای کم مصرف برای رفت و برگشت استفاده می نماید. فضانوردان پس از رسیدن به مریخ، حدود 500 روز در سطح آن می مانند تا موقعیت زمین و مریخ برای بازگشت کم انرژی مناسب گردد.
مدت سفر رفت و برگشت در این روش معمولا حدود 180 تا 210 روز برای هر مسیر است و کل مأموریت، با در نظر گرفتن زمان اقامت در مریخ، نزدیک به 900 روز یا حدود دو سال و نیم طول می کشد.
مأموریت اقامت کوتاه (Opposition-Class)
در این روش، هدف کاهش مدت کلی مأموریت و کوتاه کردن زمان اقامت در مریخ است. فضانوردان ممکن است فقط 30 تا 90 روز در سیاره سرخ بمانند. اما برای رسیدن به این هدف باید بخشی از مسیر بازگشت را با انرژی بیشتری طی نمایند. چنین مأموریتی ممکن است حدود 400 تا 750 روز طول بکشد.
در این سناریو، گاهی از گرانش سیاره زهره برای تغییر مسیر فضاپیما و یاری به بازگشت استفاده می گردد. البته محدودیت هایی مانند احتیاج به سوخت بیشتر و چالش های حرارتی و تابشی، در این سفر وجود دارد.
زمان رسیدن به مریخ در آینده
با توسعه فناوری های پیشرانش، امکان کاهش زمان سفر به مریخ وجود دارد. اما سرعت بیشتر، تنها یکی از معیارهای طراحی مأموریت است. برای سفر سرنشین دار، عواملی مانند اندازه تابش دریافتی فضانوردان، قابلیت اطمینان موتور، جرم فضاپیما، ذخیره مواد مصرفی و امکان بازگشت ایمن نیز اهمیت زیادی دارند. به همین علت از هم اکنون فضانوردان در مأموریت های شبیه سازی مریخ شرکت می نمایند.
ناسا در برنامه های توسعه فناوری خود، پیشرانش هسته ای را یکی از گزینه های مهم برای سفرهای آینده می داند. در کنار آن، سامانه های پشتیبانی حیات، حفاظت در برابر تابش های کیهانی و توسعه فضاپیماهای بزرگ تر مانند استارشیپ نیز باید به سطح مناسبی از آمادگی برسند.
بنابراین، هرچند ممکن است در آینده سفرهای چندماهه به سفرهایی کوتاه تر تبدیل شوند، اما هنوز نمی توان زمان معینی را برای نخستین سفر سرنشین دار یا بهره برداری عملی از مسیرهای بسیار سریع در نظر گرفت.
جمع بندی
با فناوری های متداول فضایی، هم اکنون سفر از زمین به مریخ حدود 6 تا 9 ماه طول می کشد. اما موقعیت مداری دو سیاره، مسیر انتقالی و سرعت فضاپیما می توانند این زمان را تغییر دهند. انتقال هوهمان یکی از روش های کم مصرف و مناسب برای رسیدن به همسایه سیاره ای است، در حالی که مسیرهای پرانرژی و فناوری هایی مانند پیشرانش هسته ای و لیزری، امکان کوتاه تر کردن سفر را در آینده مطرح می نمایند.
با این وجود، سفر انسان به مریخ چالشی بسیار فراتر از رسیدن به مقصد است. یک مأموریت سرنشین دار به مریخ می تواند حدود دو تا سه سال طول بکشد و فضانوردان باید برای اقامت طولانی، شرایط سخت محیط مریخ و سفر بازگشت آماده باشند. بنابراین، هرچند فناوری می تواند مسیر رسیدن به مریخ را کوتاه تر کند، اما ایمنی و پایداری مأموریت برای روزی که بشر گام بر سیاره سرخ بگذارد، همچنان مهم ترین اولویت در کاوش این سیاره پرشگفتی خواهد بود.
منابع: NASA, Space, Britanica
منبع: دیجیکالا مگ